Krzyknęła od progu.
Widziałeś, jak powoli kroczy
Paw rajskiego ogrodu.
Cała twoja!
Srebrna twarz bogini,
Hebanowe włosy,
Sarnio piękne oczy,
Smukła talia osy.
Moja – pomyślałeś.
Uciekła spłoszona,
Zbytnio przerażona
By zostawić pantofel…
2001
Okruszki to coś bardzo drobnego,
kruchego i ulotnego. To chwile naszego życia.
Gdy to, co dobre już się skończy
i odpłynie w dal, budując naszą przeszłość,
można przypomnieć sobie jego smak,
łapiąc drobne okruszki,
które roztargniony zjadacz życia zostawił na talerzyku.
Smacznego!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz